تصمیمم را گرفتم ...

احساس کردم کوهی از قدرت و اطمینان و بی باکی در سینه دارم !

می خواستم به او بگویم :

که از کودکی خانه کوچک قلبم به امید او پر نور و گرم بوده است ...

وقتی کنارش ایستادم گلویم خشک شد ...

سرم را پایین انداختم ...

دفترچه ی خاطراتش روی میز بود ...

                            « داخل یک قلب سرخ رنگ

                                                   اسم کس دیگری را نوشته بود »

روی جلدای کتابا ... روی صفحه های دفتر ، همین و فقط نوشتم ، « هر کسی به جز خودت پر »

دانش آموز دو خط موازی بر روی تخته کشید...

خط اولی گفت: ما می تونیم زندگی خوبی رو با هم داشته باشیم...

خط دومی گفت: زندگی خوبی...

ناگهان معلم گفت: دو خط موازی هیچگاه به هم نمی رسند...

و دانش آموزان همه با هم تکرار کردند!

آره ، دو خط موازی هیچ وقت به هم نمی رسند

مگر اینکه یکی به خاطر رسیدن به دیگری خودش رو بشکونه!!!

تنها خطای زندگیم عشق بود و بس ...

رو کن به من ، قشنگترین من ، اشتباه من!!!

چه دردی است در میان جمع بودن

ولی در گوشه ای تنها نشستن

برای دیگران چون کوه بودن

ولی در چشم خود آرام شکستن

برای هر لبی شعری سرودن

ولی لبهای خود همواره بستن

به رسم دوستی دستی فشردن

ولی با هر سخن قلبی شکستن

به نزد عاشقان چون سنگ خاموش

ولی در بطن خود غوغا نشستن

به غربت دوستان بر خاک سپردن

ولی بر دل امید خانه بستن

به من هر دم نوای دل زند بانگ

چه خوش باشد از این غمخانه رستن

چه دردی است در میان جمع بودن

ولی در گوشه ای تنها نشستن

برای دیگران چون کوه بودن

ولی در چشم خود آرام شکستن

بر روی ما نگاه خدا  خنده می زند

هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ایم

زیرا چو زاهدان سیه کار خرقه پوش

پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم

پیشانی ار ز داغ گناهی سیه شود

بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا

نام خدا نبردن از آن به که زیر لب

بهر فریب خلق بگویی خدا خدا

ما را چه غم که شیخ شبی در میان جمع

بر رویمان ببست به شادی در بهشت

او میگشاید .. او که به لطف و صفای خویش

گویی که خاک طینت ما را ز غم سرشت

طوفان طعنه خنده ما را ز لب نشست

کوهیم و در میان میانه دریا نشسته ایم

چون سینه جای گوهر یکتای راستیست

زین رو به موج حادثه تنها نشسته ایم

مائیم ... ما که طعنه زاهد شنیده ایم

مائیم ... ما که جامه تقوا دریده ایم

زیرا درون جامه بجز پیکر فریب

زین هادیان راه حقیقت ندیده ایم

آن آتشی که در دل ما شعله می کشد

گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود

دیگر به ما که سوخته ایم از شرار عشق

نام گناهکاره رسوا نداده بود

بگذار تا به طعنه بگویند مردمان

در گوش هم حکایت عشق مدام ما

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جریده عالم دوام ما

                                                                          فروغ فرخ زاد

محرم ، ماه ایثار و از جان گذشتگی است ! ماه عشق و شور و فریاد است !

ماه سرفرازی برفراز نیزه هاست ! ماه آمیختن با خون و آمیختن عشق است .

                                                                                     سلام بر حسین ( ع )

ماه محرم و به همه ی شیعیان جهان تسلیت میگم .

تو این شبهای عزیز ما رو از دعای خیرتون بی نصیب نذارین .

                                                                                     التماس دعا

تو را ، به جای تمام کسانی که نشناخته ام دوست می دارم

تو را ، به جای تمام روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود و برای خاطر نخستین گل ها

تو را ، به خاطر دوست داشتن ، دوست می دارم

تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم.

                                                                                 مدار صفر درجه

... و آنگاه آفتابگردانی از گوشه ای طلوع کرد و به میان کارهای ما سرک کشید . و ما هیچ

ندانستیم آمدنش از کدامین سو بود . می دیدمش که هر روز از سحرگاهان یک جا می نشیند ، و

بالا آمدن خورشید را نظاره میکند، و تا شامگاهان ، همچنان روی بر او نگاه می دارد و با او

می گردد . آنگاه تازه دانستیم چرا به او می گویند (( آفتابگردان )) !

و از آنجایی که خورشید در اسطوره ها نماد (( حقیقت )) بود ، آفتابگردان را نکو داشتیم ، و

خواستیم تا با ما بماند و نشان ما باشد ، نه به آن نشان که خود را حقیقت بپنداریم ، و نه حتی

به آن توهم که روی خود را به سوی حقیقت بدانیم ، بلکه تنها به نشان آرزویی که در سویدای

قلبمان روییدن گرفته بود ، که : (( ای کاش می توانستیم آن گونه باشیم . ))

                                                      و اگر غیر از این بود ، او هرگز نمی پذیرفت !

خداوند متعال فرمود کسی که با دوست من به دشمنی برخیزد با او اعلام جنگ می کنم و دوست دارم

 بنده من با عمل کردن به آنچه بر او واجب کرده ام به من تقرب یابد. بنده من همواره می کوشد با انجام

 دادن عـبادات مستحبی حبیب مـن شـود. پـس هـنگامی کـه او را بـه عـنوان حـبیب بـرگزیـدم گـوش او 

می شوم تا با آن بشنود و چشم او می شوم تا با آن ببیند و دست او می شوم تا با آن کـار کند و پـای

 او می شوم تـا بـا آن برود. و اگر چیزی از مـن در خواست کـند بـه او عطا می کنم و اگر بـه مـن پناه بـرد

پـناهش می دهم . فقط آنـچه در انجامـش مردد هستم ایـن است کـه مـومن را قبض روح کـنم در حالی

که از مرگ ناخشنود است و من نمی پسندم که آنچه را او بد می داند در حقش اعمال کنم.

                                                                  بر گرفته از کتاب احادیث و قصص مثنوی

من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیآویزم

بر بلند کاج خشک کوچه بن بست

گر بدینسان زیست باید پاک

من چه ناپاکم اگر نه نشانم از ایمان خود ، چون کوه

یادگاری جاودانه ، برتر از بی بقای خاک

                                                               احمد شاملو

کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم

برگ های آرزوهایم یکایک زرد می شد

آفتاب دیدگانم سرد می شد

آسمان سینه ام پر درد می شد

ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ میزد

اشک هایم همچون باران

دامنم را رنگ می زد

وه ... چه زیبا بود اگر پاییز بودم

وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم

شاعری در چشم من می خواند ... شعری آسمانی

در کنارم قلب عاشق شعله می زد

در شرار آتش دردی نهانی

نغمه من ...

همچو آوای نسیم پر شکسته

عطر غم می ریخت بر دلهای خسته

پیش رویم :

چهره تلخ زمستان جوانی.

پشت سر :

منزلگه اندوه و درد و بد گمانی

کاش چون پاییز بودم ، کاش چون پاییز بودم

                                                                               فروغ فرخزاد