من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیآویزم

بر بلند کاج خشک کوچه بن بست

گر بدینسان زیست باید پاک

من چه ناپاکم اگر نه نشانم از ایمان خود ، چون کوه

یادگاری جاودانه ، برتر از بی بقای خاک

                                                               احمد شاملو

کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم

برگ های آرزوهایم یکایک زرد می شد

آفتاب دیدگانم سرد می شد

آسمان سینه ام پر درد می شد

ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ میزد

اشک هایم همچون باران

دامنم را رنگ می زد

وه ... چه زیبا بود اگر پاییز بودم

وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم

شاعری در چشم من می خواند ... شعری آسمانی

در کنارم قلب عاشق شعله می زد

در شرار آتش دردی نهانی

نغمه من ...

همچو آوای نسیم پر شکسته

عطر غم می ریخت بر دلهای خسته

پیش رویم :

چهره تلخ زمستان جوانی.

پشت سر :

منزلگه اندوه و درد و بد گمانی

کاش چون پاییز بودم ، کاش چون پاییز بودم

                                                                               فروغ فرخزاد

بچه ها !

کاغذی بردارید

بنویسید : کبوتر زیباست

بنویسید : کلاغ بی نهایت زشت است

بنویسید : که آذر خوب است

بنویسید : که دارا فردا ،

قهرمان می زاید

بنویسید : که دارا یک ....

دارد

بنویسید که آذر بی عروسک هم

تا شب جمعه آینده

مشق تان این باشد !

که پدر دندان دارد ،اما

نان ندارد بخورد .

                                                                              م.راما