روزهای بی کسی

روز مادر مبارک

maedeh66 — Sun, 22 Jun 2008 19:35:51 GMT

گویند مرا چو زاد مادر پستان به دهن گرفتن آموخت

شب ها بر گاهواره من بیدار نشست و خفتن آموخت

لبخند نهاد بر لب من بر غنچه گل شکفتن آموخت

دستم بگرفت و پا به پا برد تا شیوه راه رفتن آموخت

یک حرف و دو حرف بر زبانم الفاظ نهاد و گفتن آموخت

پس هستی من ز هستی اوست

تا هستم و هست دارمش دوست

برگ گلم

maedeh66 — Thu, 12 Jun 2008 11:18:18 GMT

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر

سر مکش تا نکشد سر بفلک فریادم

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم

طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم

غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

رخ بر افروز که فارغ کنی از برگ گلم

قد برافراز که از سرو کنی آزادم

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را

یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه

شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

رحم کن بر من مسکین و بفریادم رس

تا بخاک در آصف نرسد فریادم

حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی

من از آن روز که در بند توام آزادم

...

maedeh66 — Fri, 09 May 2008 21:24:06 GMT

تصمیمم را گرفتم ...

احساس کردم کوهی از قدرت و اطمینان و بی باکی در سینه دارم !

می خواستم به او بگویم :

که از کودکی خانه کوچک قلبم به امید او پر نور و گرم بوده است ...

وقتی کنارش ایستادم گلویم خشک شد ...

سرم را پایین انداختم ...

دفترچه ی خاطراتش روی میز بود ...

« داخل یک قلب سرخ رنگ

اسم کس دیگری را نوشته بود »

روی جلدای کتابا ... روی صفحه های دفتر ، همین و فقط نوشتم ، « هر کسی به جز خودت پر »

maedeh66 — Tue, 15 Apr 2008 15:23:18 GMT

دانش آموز دو خط موازی بر روی تخته کشید...

خط اولی گفت: ما می تونیم زندگی خوبی رو با هم داشته باشیم...

خط دومی گفت: زندگی خوبی...

ناگهان معلم گفت: دو خط موازی هیچگاه به هم نمی رسند...

و دانش آموزان همه با هم تکرار کردند!

آره ، دو خط موازی هیچ وقت به هم نمی رسند

مگر اینکه یکی به خاطر رسیدن به دیگری خودش رو بشکونه!!!

تنها خطای زندگیم عشق بود و بس ...

رو کن به من ، قشنگترین من ، اشتباه من!!!

...

maedeh66 — Tue, 26 Feb 2008 19:21:18 GMT

چه دردی است در میان جمع بودن

ولی در گوشه ای تنها نشستن

برای دیگران چون کوه بودن

ولی در چشم خود آرام شکستن

برای هر لبی شعری سرودن

ولی لبهای خود همواره بستن

به رسم دوستی دستی فشردن

ولی با هر سخن قلبی شکستن

به نزد عاشقان چون سنگ خاموش

ولی در بطن خود غوغا نشستن

به غربت دوستان بر خاک سپردن

ولی بر دل امید خانه بستن

به من هر دم نوای دل زند بانگ

چه خوش باشد از این غمخانه رستن

چه دردی است در میان جمع بودن

ولی در گوشه ای تنها نشستن

برای دیگران چون کوه بودن

ولی در چشم خود آرام شکستن

پاسخ

maedeh66 — Fri, 25 Jan 2008 20:36:18 GMT

بر روی ما نگاه خدا خنده می زند

هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ایم

زیرا چو زاهدان سیه کار خرقه پوش

پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم

پیشانی ار ز داغ گناهی سیه شود

بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا

نام خدا نبردن از آن به که زیر لب

بهر فریب خلق بگویی خدا خدا

ما را چه غم که شیخ شبی در میان جمع

بر رویمان ببست به شادی در بهشت

او میگشاید .. او که به لطف و صفای خویش

گویی که خاک طینت ما را ز غم سرشت

طوفان طعنه خنده ما را ز لب نشست

کوهیم و در میان میانه دریا نشسته ایم

چون سینه جای گوهر یکتای راستیست

زین رو به موج حادثه تنها نشسته ایم

مائیم ... ما که طعنه زاهد شنیده ایم

مائیم ... ما که جامه تقوا دریده ایم

زیرا درون جامه بجز پیکر فریب

زین هادیان راه حقیقت ندیده ایم

آن آتشی که در دل ما شعله می کشد

گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود

دیگر به ما که سوخته ایم از شرار عشق

نام گناهکاره رسوا نداده بود

بگذار تا به طعنه بگویند مردمان

در گوش هم حکایت عشق مدام ما

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جریده عالم دوام ما

فروغ فرخ زاد

محرم

maedeh66 — Fri, 11 Jan 2008 18:56:18 GMT

محرم ، ماه ایثار و از جان گذشتگی است ! ماه عشق و شور و فریاد است !

ماه سرفرازی برفراز نیزه هاست ! ماه آمیختن با خون و آمیختن عشق است .

سلام بر حسین ( ع )

ماه محرم و به همه ی شیعیان جهان تسلیت میگم .

تو این شبهای عزیز ما رو از دعای خیرتون بی نصیب نذارین .

التماس دعا

......

maedeh66 — Sun, 02 Dec 2007 19:42:16 GMT

تو را ، به جای تمام کسانی که نشناخته ام دوست می دارم

تو را ، به جای تمام روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود و برای خاطر نخستین گل ها

تو را ، به خاطر دوست داشتن ، دوست می دارم

تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم.

مدار صفر درجه

.....

maedeh66 — Sun, 18 Nov 2007 13:58:18 GMT

... و آنگاه آفتابگردانی از گوشه ای طلوع کرد و به میان کارهای ما سرک کشید . و ما هیچ

ندانستیم آمدنش از کدامین سو بود . می دیدمش که هر روز از سحرگاهان یک جا می نشیند ، و

بالا آمدن خورشید را نظاره میکند، و تا شامگاهان ، همچنان روی بر او نگاه می دارد و با او

می گردد . آنگاه تازه دانستیم چرا به او می گویند (( آفتابگردان )) !

و از آنجایی که خورشید در اسطوره ها نماد (( حقیقت )) بود ، آفتابگردان را نکو داشتیم ، و

خواستیم تا با ما بماند و نشان ما باشد ، نه به آن نشان که خود را حقیقت بپنداریم ، و نه حتی

به آن توهم که روی خود را به سوی حقیقت بدانیم ، بلکه تنها به نشان آرزویی که در سویدای

قلبمان روییدن گرفته بود ، که : (( ای کاش می توانستیم آن گونه باشیم . ))

و اگر غیر از این بود ، او هرگز نمی پذیرفت !

maedeh66 — Mon, 29 Oct 2007 11:40:18 GMT

خداوند متعال فرمود کسی که با دوست من به دشمنی برخیزد با او اعلام جنگ می کنم و دوست دارم

بنده من با عمل کردن به آنچه بر او واجب کرده ام به من تقرب یابد. بنده من همواره می کوشد با انجام

دادن عـبادات مستحبی حبیب مـن شـود. پـس هـنگامی کـه او را بـه عـنوان حـبیب بـرگزیـدم گـوش او

می شوم تا با آن بشنود و چشم او می شوم تا با آن ببیند و دست او می شوم تا با آن کـار کند و پـای

او می شوم تـا بـا آن برود. و اگر چیزی از مـن در خواست کـند بـه او عطا می کنم و اگر بـه مـن پناه بـرد

پـناهش می دهم . فقط آنـچه در انجامـش مردد هستم ایـن است کـه مـومن را قبض روح کـنم در حالی

که از مرگ ناخشنود است و من نمی پسندم که آنچه را او بد می داند در حقش اعمال کنم.

بر گرفته از کتاب احادیث و قصص مثنوی